بجز محبت او را جواز می بینم

فنا شوم اگر اغیار را بقا باشد

نباشم ار بجز او بی نیاز می بینم

حرام باد بر آن دل محبتش که درو

هزار سجده شکر ار کنی کمست ای فیض

که بر رخ تو در دوست باز می بینم