دل پیش کشم ترا و جان هم

جائی که نهی تو پای آنجا

ما سر بنهیم و قدسیان هم

مهمان شوی ار شبی مارا تو

تا بر سر خوان بجز تو نبود

مهمان باشی و میزبان هم

گم گشته وادی غمت را