ز گفتار او شاد شد ساوه شاه

بیاورد تا باشد ایمن به راه

که باشد که آرد بروی تو روی

ورگ کوه و دریا شود کینه جوی

بدو گفت ماناکه اینست راه

چو خراد برزین سوی خانه رفت

برآمد شب تیره از کوه تفت