دل شود از غصه خون کر ما حدیث جان کنیم

نیست ما را آب و نانی آب و نان ماست او

آب گردیم از خجالت گر حدیث نان کنیم

جان نباشد قابل آن تا نثار او شود

نیست حد ما که اندازیم سر در پاش فیض

چون غبار ره شود در راه او افشان کنیم