نیست حد ما که اندازیم سر در پاش فیض

آب گردیم از خجالت گر حدیث نان کنیم

جان نباشد قابل آن تا نثار او شود

دل شود از غصه خون کر ما حدیث جان کنیم

چون غبار ره شود در راه او افشان کنیم