سر بپایش افکنیم او را بجان مهمان کنیم

ساغر چشمی که ساقی باشد آنرا غمزه

چون بگرداند خرد بر دور او گردان کنیم

گر شود مهمان ما آن مایه درمان ما

این سر خالی نباشد گر سزای پای او

از تنش دور افکنیم از نو سری سامان کنیم

خار خشک زهد دلرا رنجه دارد عیش کو