این سر خالی نباشد گر سزای پای او

چون بگرداند خرد بر دور او گردان کنیم

گر شود مهمان ما آن مایه درمان ما

سر بپایش افکنیم او را بجان مهمان کنیم

از تنش دور افکنیم از نو سری سامان کنیم

خار خشک زهد دلرا رنجه دارد عیش کو

تا بآب دیدگان این خار را بستان کنیم