تو را اندرین مرز مهمان کنم

که گر رزمجویی بهانه مجوی

گر ای دون که ه با شهریار جهان

همی آشتی جویی اندر نهان

به چیزی که گویی تو فرمان کنم

ببخشم سپاه تو را سیم و زر

کرا درخور آید کلاه و کمر