کنون رفت آن مایه هست من

نه بشناختم قدر والای دل

ربود از کفم طالع پست من

همه تار و پودم ز دل رسته بود

دلی را که پرورده عقل بود

فکند ان هوای زبر دست من

ز دست هوا جام غفلت کشید