فکند ان هوای زبر دست من

همه تار و پودم ز دل رسته بود

کنون رفت آن مایه هست من

دلی را که پرورده عقل بود

ز دست هوا جام غفلت کشید

کی آید بهوش این سر مست من

گشادم ره طبع و بستم خرد