کی آید بهوش این سر مست من

دلی را که پرورده عقل بود

فکند ان هوای زبر دست من

ز دست هوا جام غفلت کشید

گشادم ره طبع و بستم خرد

فغان از گشاد من و بست من

مگر حق گشاید دری فیض را