گفتا بطنز دین و دل و عقل و هوش کو

کز عمر خویش بهره برد از بهار من

می داد و می گرفت و درآمد ببر مرا

شد ساعتی قرار دل بیقرار من

در کلبه تو چیست ز بهر نثار من

گفتم که جان نشاید در پایت افکنم

دل خود بر تو آمد و برد اختیار من