دل خود بر تو آمد و برد اختیار من

گفتا بطنز دین و دل و عقل و هوش کو

در کلبه تو چیست ز بهر نثار من

گفتم که جان نشاید در پایت افکنم

سر خود چکار آید و تن را چه اعتبار

از عقل و هوش لاف زدن هست عار من

عقلم توئی و هوش توئی جان و دل توئی