بگردن پیچم آن طره یا بازو

به جنبانی خدا را طره مشگین

پریشانست در سودای آن بس دل

دلم سهلست اگر زان زلف شد غمگین

اسیر و بنده ام گر آن کنی ور این

بود دلها از آن آشفته و در تاب

تو خواه آشفته سازش خواه کن پرچین