خسته مژگان بی پروای تو

شد خراب چشم مستت ملک جان

ای جهانی مست از صهبای تو

بر سر یکدیگر افتاده است دل

هر دو عالم را بیک جو کی خرد

عاشق شوریده شیدای تو

جای هیهای تو کی دارد سرم