چو ملک چو حور بینی بدر دعا نشسته

همه رنج و محنت و غم همه درد و سوز و ماتم

سپه بلای عشقت چه بجان ما نشسته

ره خیر ا گر بپوئی دل خسته بجوئی

چو ز دست فیض آید بجز از فغان و ناله

چکنم بغیر زاری من در بلا نشسته