چو ز دست فیض آید بجز از فغان و ناله

سپه بلای عشقت چه بجان ما نشسته

ره خیر ا گر بپوئی دل خسته بجوئی

چو ملک چو حور بینی بدر دعا نشسته

چکنم بغیر زاری من در بلا نشسته