دل خامم پی درمان درین بازار افتاده

بود روزی که بیند چشم خونبار من آن رخسار

دو کون از دیده حق بین من یکبار افتاده

روا گرچه نمیدارد دلی کز عشق رنجور است

از آن درمان که میگویند عاشق را نمی باشد

دلم بو برده در دکان هر عطار افتاده

ندارد گرچه پروای دل زار گرفتاران