از حجاب خویش ما را در حجاب انداختی

بس نشانهای غلط دادی بکوی خویشتن

تشنگان وادیت را در سراب انداختی

شرم بی اندازه ات سرهای ما افکند پیش

زلف را کردی پریشان پر عذار آتشین

رشته جان مرا در پیچ و تاب انداختی

بر امید وعده فردا ز خود راندی بنقد