زلف را کردی پریشان پر عذار آتشین

تشنگان وادیت را در سراب انداختی

شرم بی اندازه ات سرهای ما افکند پیش

از حجاب خویش ما را در حجاب انداختی

رشته جان مرا در پیچ و تاب انداختی

بر امید وعده فردا ز خود راندی بنقد

عابدانرا در ثواب و در عقاب انداختی