عابدانرا در ثواب و در عقاب انداختی

زلف را کردی پریشان پر عذار آتشین

رشته جان مرا در پیچ و تاب انداختی

بر امید وعده فردا ز خود راندی بنقد

عاشق بیچاره را مهجور در عین وصال

چشم گریان سینه بریان دل کباب انداختی

اهل دل را صاف دادی اهل گلرا درد درد