نشئه حسن ازل را در شراب انداختی

پرتوی از نور خود بر عرش و کرسی تافتی

ذره بر انجم و بر آفتاب انداختی

روی خوبانرا درخشان کردی از مهر رخت

روح را بیرون کشیدی ز اوج علیین عقل

در حضیض آب و گل مست و خراب انداختی

دشمنان را راه دادی در حریم جان و دل