سخنی رفت ز خوبی گفتم

که تو هم جانی و جانان کسی

گر ملامت کندم واعظ شهر

دل من نیست بفرمان کسی

آیتی آمده در شان کسی

ظلمت زلف تو کفر است و ضلال

نور رخسار تو ایمان کسی