مجال خاک بوسی هست و ما را نیست آن یارا

بدست باد گهگاهی سلامی می رسان یارا

که از لطف تو خود آخر سلامی می رسد ما را

خنک باد سحرگاهی که در کوی تو گه گاهش

شکایت نامه شوق تو را بر کوه اگر خوانم

ز رقت چشمه ها گردند گریان سنگ خارا را

ز رفتن راه عاجز کرد و ره را نیست پایانی