که دل غمزده جانا، به چه سان است مرا

تو ز من فارغ و آسوده و هر شب تا روز

بر سر کوی تو، فریاد و فغان است مرا

زانده شوق تو و محنت هجر تو مپرس

دیده تا، قامت چون سرو روان تو بدید

همه خون جگر از، دیده روان است مرا

می کند رنگ رخم، از دل پر زار بیان