دیده تا، قامت چون سرو روان تو بدید

بر سر کوی تو، فریاد و فغان است مرا

زانده شوق تو و محنت هجر تو مپرس

که دل غمزده جانا، به چه سان است مرا

همه خون جگر از، دیده روان است مرا

می کند رنگ رخم، از دل پر زار بیان

خود درین حال، چه حاجت به بیان است مرا؟