می برند از ره به چشم شوخ و پیشانی مرا

از ازل داغ تو دارم، بر دل و روز ابد

کس نگیرد ظاهرا، با داغ سلطانی مرا

کرده بودم ترک ترکان کمان ابرو و باز

بنده ای باشد تو را سلمان گران باشد که آن

یک قبول حضرت خود، داری ارزانی مرا