از ازل داغ تو دارم، بر دل و روز ابد

آتشی بنشان بر آتش، چند بنشانی مرا؟

مرد سودایت نبودم، کردم و دیدم زیان

وین زمان سودی نمی دارد، پشیمانی مرا

کس نگیرد ظاهرا، با داغ سلطانی مرا

کرده بودم ترک ترکان کمان ابرو و باز

می برند از ره به چشم شوخ و پیشانی مرا