وین زمان سودی نمی دارد، پشیمانی مرا

همچو عود از من برآمد دود، تا کی دم دهی؟

آتشی بنشان بر آتش، چند بنشانی مرا؟

مرد سودایت نبودم، کردم و دیدم زیان

از ازل داغ تو دارم، بر دل و روز ابد

کس نگیرد ظاهرا، با داغ سلطانی مرا

کرده بودم ترک ترکان کمان ابرو و باز