آتشی بنشان بر آتش، چند بنشانی مرا؟

می دهم جان تا بر آرم با تو یکدم، چون کنم

هیچ کاری بر نمی آید، به آسانی مرا

همچو عود از من برآمد دود، تا کی دم دهی؟

مرد سودایت نبودم، کردم و دیدم زیان

وین زمان سودی نمی دارد، پشیمانی مرا

از ازل داغ تو دارم، بر دل و روز ابد