کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو

«لله الحمد» کزین درد سری نیست، تو را

صبح پیریم، اثر کرد و شبم، روز نشد

ای شب تیره مگر خود سحری نیست تو را؟

چه دهی وسوسه، دیدم هنری نیست تورا

همه خون می خورم وز آنچه توان خورد، مگر

غیر خون بر سر خوان، ما حضری نیست تو را؟