همه خون می خورم وز آنچه توان خورد، مگر

ای شب تیره مگر خود سحری نیست تو را؟

کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو

چه دهی وسوسه، دیدم هنری نیست تورا

غیر خون بر سر خوان، ما حضری نیست تو را؟

ناله در سنگ اثر می کند، اما چه کنم

چون از این در دل سنگین اثری نیست تو را