به زنگ اصحاب صورت را، به بوار باب معنی را

وگر سرور سر افرازت، زجنت، سایه بردارد

دگر برگ سر افرازی، نباشد شاخ طوبی را

بهار عالم حسنت، جهان را تازه می دارد

فروغ حسن رویت کی، تواند دیده هر بیدل؟

دلی چون کوه می باید، که بر تابد تجلی را

و رای پایه عقل است، طور عاشقی ورنه