فروغ حسن رویت کی، تواند دیده هر بیدل؟

دگر برگ سر افرازی، نباشد شاخ طوبی را

بهار عالم حسنت، جهان را تازه می دارد

به زنگ اصحاب صورت را، به بوار باب معنی را

دلی چون کوه می باید، که بر تابد تجلی را

و رای پایه عقل است، طور عاشقی ورنه

کجا دریافتی مجنون، کمال حسن لیلی را؟