بهر غم تو داد به سلمان، که گوش دار

در دست ما چو نیست، کنون اختیار ما

غمهای عالم ار همه، بر ما شوند جمع

ما را چه غم چو یار بود، غمگسار ما

چندین هزار دانه در، یادگار ما

تا بر سوار مردمک دیده می نهد

مردم سواد این سخن آبدار ما