چندین هزار دانه در، یادگار ما

غمهای عالم ار همه، بر ما شوند جمع

ما را چه غم چو یار بود، غمگسار ما

بهر غم تو داد به سلمان، که گوش دار

تا بر سوار مردمک دیده می نهد

مردم سواد این سخن آبدار ما