دل با عذار ساده ات، جمعیتی دارد، ولی

باری، چو باری می کشیم بر دوش هم بار شما

با آنکه مویی شد تنم، از جور هجران و ستم

حاشا که من مویی کنم، تقصیر در کار شما

تشویش سلمان می دهد، هندوی طرار شما