عقل را با پیچ و تاب زلف خوبان، هیچ تاب

دور باد، از نرگس صاحب نظر چشم بدان

کو چو چشمت، بر نمی دارد سر از مستی و خواب

مدعی منعم مکن، در عاشقی، زیرا که نیست

چشم نرگس، دل به یغما برد و جان، گرمی برد

ترک سرمست معربد را، که می گوید جواب؟

ای بهار روی جانان! گل برون آمد ز مهد