چشم نرگس، دل به یغما برد و جان، گرمی برد

کو چو چشمت، بر نمی دارد سر از مستی و خواب

مدعی منعم مکن، در عاشقی، زیرا که نیست

عقل را با پیچ و تاب زلف خوبان، هیچ تاب

ترک سرمست معربد را، که می گوید جواب؟

ای بهار روی جانان! گل برون آمد ز مهد

تا به کی باشد گل رحسار از ما، در حجاب؟