دولت بوسیدن پایش ندارد، هر کسی

تا گل رنگین نبالد، خوش ننالد عندلیب

عود خشکم؛ آتش جانسوز می باید، مرا

تا ز طیب جان، دماغ حاضران گردد، ز طیب

این سعادت نیست، الا در سر زلف حبیب

چشم دار آخر دمی، با ما، که بادا گوش دار

ایزد از چشم بدانت، اول از چشم رقیب