عالمی بود، شکار غم دوست

نافه مشک، به صحرا انداخت

وعده ای داد، به امروز، مرا

باز امروز، به فردا انداخت

از میان همه، ما را انداخت

بوی آن باده مرا از مسجد

به در دیر مسیحا، انداخت