نافه مشک، به صحرا انداخت

تن بی جان مرا، در پی خویش

سایه وار، آن قد و بالا انداخت

آهو از باد، چو بوی تو شنید

وعده ای داد، به امروز، مرا

باز امروز، به فردا انداخت

عالمی بود، شکار غم دوست