پناه بر دل من، به سایه زلفت

بس است باد صبا را، اگر همین سود ست

به چهره، خاک درت را نمی دهم زحمت

از آنکه چهره به خوناب دیده، پالودست

چه سایه ایست که بر آفتاب ممدود است؟

به بندگی، از ازل، با تو بسته ام عهدی

چگونه ترک کنم عادتی که معهود است؟