از صحبت کمان قد من چو تیر جست

آنکس که گشت کشته، ز سودای چشم تو

خیزد صباح روز قیامت، ز خاک مست

هر کس که در کشاکش عشق توام بدید

رحمت بر آب دیده که چند آنچه راندمش

دستم ز آستین و ز دامن، نمی گسست

با آنک در میان تو دل بست عالمی