رحمت بر آب دیده که چند آنچه راندمش

خیزد صباح روز قیامت، ز خاک مست

هر کس که در کشاکش عشق توام بدید

از صحبت کمان قد من چو تیر جست

دستم ز آستین و ز دامن، نمی گسست

با آنک در میان تو دل بست عالمی

کس زان میان به غیر کمر، طرف بر نبست