کس زان میان به غیر کمر، طرف بر نبست

رحمت بر آب دیده که چند آنچه راندمش

دستم ز آستین و ز دامن، نمی گسست

با آنک در میان تو دل بست عالمی

دارم سری و از تو مرا، سر دریغ نیست

پیش تو می نهم، من درویش هر چه هست

ما بی خودیم و مدعیانند بی خبر