که به یک شیشه می چون بشکست؟

می کشندم چون سبو، دوش به دوش

می دهندم چو قدح، دست به دست

دیدی آن توبه سنگین مرا؟

رندی و عاشقی و قلاشی

هیچ شک نیست که در ما همه هست

ما همان خاک در مصطبه ایم