یک سر مو نتوانم، ز دو زلف تو گسست

می، به هشیار ده ای ساقی مجلس، که مرا

نشئه ای هست هنوز، از می باقی الست

من که صد سلسله از دست غمت، می گسلم

هر که پیوست به وصلت، ز همه باز برید

وانکه شد صید کمندت، ز همه قید برست

جان صوفی نشد، از دود کدورت، صافی