می، به هشیار ده ای ساقی مجلس، که مرا

این دوایی است، که بی وصل تو دارم در دست

می زند، حلقه زلف تو در غارت جان

نتوان، با سر زلف تو، به جانی در بست

نشئه ای هست هنوز، از می باقی الست

من که صد سلسله از دست غمت، می گسلم

یک سر مو نتوانم، ز دو زلف تو گسست