نتوان، با سر زلف تو، به جانی در بست

دارم از بهر دوای غم دل، می، برکف

این دوایی است، که بی وصل تو دارم در دست

می زند، حلقه زلف تو در غارت جان

می، به هشیار ده ای ساقی مجلس، که مرا

نشئه ای هست هنوز، از می باقی الست

من که صد سلسله از دست غمت، می گسلم